Gaat dat zien!

Gisteren flink wat tennis gezien. Goede prestaties van landgenoten als David Goffin en Elise Mertens. Alison Van Uytvanck had op de Mallorca Open trouwens ook kunnen winnen tegen Yafan Wang, deed lang niet veel slecht – setpunt bij 5-4! – maar de ene dag is het andere niet en het ene tornooi is het andere niet – Hey, zelfs het ene Halle is het andere niet. Daar kunnen wij goed over meespreken daar we ooit nadat we onze coach hadden opgepikt in het Vlaams-Brabantse Halle naar het Oost-Duitse Halle zijn gereden om daar tot het besef te komen dat de toenmalige Gerry Weber Open plaatsvond in het West-Duitse Halle. In Rosmalen vorige week viel het dubbeltje nog aan de kant van Van Uytvanck, op Mallorca ging het de Chinese richting uit. Ook qua belangstelling is trouwens de ene dag de andere niet: vandaag met KerberSharapova op de affiche is het een vol huis terwijl er gisteren ambetant weinig volk in de tribunes zat. Wij hoorden dan ook dat de Mallorca Open binnenkort de Mallorca Closed gaat worden en zal verhuizen.

Dat hoorden wij tijdens een fijne lunch in het Crowne Plaza Hotel in Antwerpen met de mensen van de European Open. Dat tornooi krijgt volgens de organisatoren alsmaar meer naamsbekendheid. Dat merken zij aan de interesse van bedrijven voor sponsoring en hospitality en tickets die verkocht zijn zonder enige vorm van reclame. Ook de spelers komen met plezier terug naar de Lotto Arena. Ze worden dan ook meer en meer in de watten gelegd. Waar ze vorig jaar nog klaagden over de soms lange rit (verkeer!) naar de trainingsbanen in Edegem zal er nu naast de officiële baan één, aan de zijkant van het Sportpaleis, ook nog twee trainingsvelden worden aangelegd.

Akkoord, de namen die bekend werden gemaakt zijn, euh, bekende namen maar tegelijkertijd zijn het ook zonder twijfel fijne entertainers. Met een duidelijke Belgische inbreng ook nadat in de vorige editie de nationale vertegenwoordiging al na één ronde was teruggeleid tot…nul. David Goffin, Steve Darcis – als hij er niet in geraakt met zijn ‘beschermde ranking (ATP 90) krijgt hij een wildcard – Zizou Bergs (in de kwalificaties) en GilléVliegen (dubbel) zijn al zeker aanwezig maar mogelijk worden er ook plaatsen vrijgemaakt voor jongens als Bemelmans, Coppejans, De Greef

Veel zal vanzelfsprekend afhangen van de laatste weken voor het tornooi en of er nog toppers punten/matchen nodig hebben in de aanloop naar de Masters en het seizoenslot en dus ook wildcards. Er wordt alvast weinig aan het toeval overgelaten en met man en macht (en enkele ambassadeurs zoals Xavier Malisse, Sabine Appelmans en Johan Van Herck) wordt er de volgende maanden naar de tennisclubs getrokken om daar de Goffin-challenge voor te stellen. Met deze flipperkastachtige verschijning – gaat dat vooral zelf zien want wij weten niet wat we er ons moeten bij voorstellen – kunnen er toegangstickets gewonnen voor de hele club!

Ook al blijft de doelstelling van dit evenement uiteindelijk om (een beetje) winst te maken – “Het is onze droom om ooit terug een tornooi in het Sportpaleis te organiseren“, zei eigenaar Kristoff Puelinckx – toch is het vooral een zegen voor het Belgische tennis. Spelers, fans (de toegangsprijzen blijven ook dit jaar democratisch) en wij, die getrakteerd werden op een lekkere lunch, varen er wel bij. Bovendien is het veel gemakkelijker bereikbaar dan bijvoorbeeld Halle…

Press Conference European Open

Advertisements
Gaat dat zien!

Grasspecialisten

We hebben, toegegeven, een beetje moeite gehad mat de transitie van gravel naar gras. De voorbije week nochtans veel tijd doorgebracht op het fijne tornooi van Rosmalen waar het Belgische legioen zowel op als naast de baan flink vertegenwoordigd was. Dan maar recapituleren wat we er van onthouden hebben.

Bij het begin van het tornooi was er even paniek in het huishouden Van UytvanckMinnen ontstaan. Ali lootte in de eerste versie van de tornooitabel een kwalificatiespeelster en Greet had zich net mooi gekwalificeerd. Toch geen eerste duel tussen de vriendinnen, zeker? Door het wegvallen van Martic en Zheng werd de tableau evenwel herschikt, Van Uytvanck werd negende reekshoofd, en bovendien werd Minnen tegenover Mona Barthel gezet. “Dat was wel even spannend“, gaven ze allebei achteraf toe. “Maar we zouden liever niet in de eerste ronde tegen elkaar uitkomen, en liever ook hier niet. Beter in China ofzo.

Een kwartfinale Van Uytvanck-Flipkens dan maar? Wetende dat de 33-jarige Kempense de voorbije twee jaar de Brabantse geregeld heeft bijgestaan op de tour zou dat toch ook wel een speciaal gegeven zijn. “Dat hebben we al meegemaakt in de eerste ronde van Sint-Petersburg eerder dit jaar“, zei Flipper. “Daar was het eigenlijk de bedoeling dat ik Alison ging begeleiden maar met zo’n loting was dat natuurlijk niet simpel.” Van Uytvanck verloor uiteindelijk in de tweede ronde van de negentienjarige Kazachse Elena Rybakina en dat werd dan ook de tegenstreefster van Flipkens bij de laatste acht.

Rybakina is zo onbekend dat zelfs haar WTA-pagina (leeftijd, geboorteplaats, grootte, etc) volledig blank is. Flipkens kende haar dus ook niet maar verklapte ons wel dat er tegenwoordig een online platform is waarop alle (gefilmde) WTA-matchen van de laatste jaren staan opgeslagen. Even een naam intypen en je kan aan de slag. Vroeger kregen de spelers vaak Dvd’s van hun wedstrijden mee maar die omslachtige procedure (wat een collectie zou Flipkens al hebben?!) werd nu dus vervangen door een soort van database. Rybakina zal daarin trouwens meer en meer opgezocht worden want dat meisje kan aardig tegen een bal slaan. Het damestornooi in ‘s Hertogenbosch werd uiteindelijk door Alison Riske gewonnen. De Amerikaanse kwam in de finale tegen de lokale en lang soeverein tennissende Kiki Bertens terug van een 0-6, 1-4-achterstand, redde onderweg vijf(!) matchpunten om met 0-6, 7-6, 7-5 te zegevieren. Reden genoeg om nog eens deze opvallende statistiek boven te halen van grasspecialiste Riske: haar eerste dertien matchen op het WTA-circuit won de Amerikaanse met de oerlelijke stijl over een periode van drie jaar…op gras.

Adrian Mannarino is ook een grasspecialist met zijn verraderlijk vlak tennis, zijn linkshandige service en zijn handige handen. In zijn zevende(!) finale won de 30-jarige Fransman gisteren zijn eerste ATP-titel terwijl hij eigenlijk in de kwartfinale had moeten verliezen van David Goffin. De Luikenaar speelde toen evenwel een magere partij, mogelijk ook door toedoen van de tegenstander, waarbij vooral zijn opslag – 10 dubbele fouten aan 44 procent – het liet afweten. Desalniettemin kwam Goffin twee keer een break voor in de tweede set en had hij die match altijd moeten winnen, zelfs zonder service. Het was de vijfde keer al dit jaar dat onze landgenoot tegen de latere winnaar van het tornooi verloor. Welke conclusies kan men daar uit trekken? Dat hij op de goede weg zit en er al een paar keer dichtbij is geweest? Dat hij het ‘je-ne-sais-quoi’ mist op dit moment om het verschil te maken? Dat hij wat pech heeft met de loting (zie ook Nadal in Parijs)?

Wij zijn ervan overtuigd dat het goed komt met Goffin. Niet alleen omdat hij op de baan nu al een tijdje een meer dan fatsoenlijk niveau haalt maar vooral omdat hij in Rosmalen ook naast de baan een zeer ontspannen en erg gelukkige indruk maakte op ons. De invloed van coach Thomas Johansson, nuchterder en sympathieker en duidelijker communicerend dan deze Zweed komen ze niet, is daarbij niet te onderschatten. Wij verwachten dan ook binnenkort opnieuw iets moois/groots van Goffin. Weet dan dat u het hier het eerst gelezen heeft…

IMG_1085

 

 

Grasspecialisten

Roland Garros: voor verbetering vatbaar (II)

Karma is een niet zo aangename vrouw (met Vaderdag in aantocht moeten we oppassen wat we schrijven!). Terwijl Roland Garros echt wel zijn best gedaan heeft om de transformatie naar een modern grandslamtornooi te doen slagen worden ze in hun laatste editie voor ze over een dak beschikken geplaagd door lelijk weer. Maar dan nog hadden ze de saga rond de halve finales van de dames iets eleganter kunnen aanpakken. Wij begrijpen dat de tickets voor de twee halve finales bij de mannen apart verkocht werden en er dus mensen in en uit het stadion moeten en die wedstrijden dus allebei op Chatrier (want 2 x 15.000 tickets verkocht) moesten plaatsvinden.

Wij begrijpen ook dat ze de dames vroeg programmeerden omdat zij morgen een finale moeten spelen en ze ook voor het weekend nog zeer wisselvallig weer voorspellen. Wij beseffen bovendien dat er nog andere factoren zoals rust (voor de vrouwen én mannen in de halve finales), tv-uitzendingen en ‘affiche’ een rol kunnen spelen. Maar in deze tijden van gelijke rechten wisten ze toch dat door BartyAnisimova en VondrousovaKonta op respectievelijk Lenglen en SimonneMathieu te plaatsen dat er commotie zou ontstaan.

Bovendien oogde het ronduit onsympathiek dat beide halve finales voor quasi lege tribunes moesten aanvatten. Wij snapten dat het er vies weer was, zelfs om naar toptennis te kijken voor maar 20 of 10 euro (of gratis voor de genodigden), maar al die lege zitjes geeft zo’n trieste aanblik dat het lijkt alsof de fans niet geïnteresseerd zijn. Veelal zijn het echter de VIP’s die steevast eerst aan tafel aanschuiven en hun lunch voorrang geven op hun loodzware taak van in een box naar topsport te kijken. Nu, hoe dat soms kan gebeuren moet u morgen zeker in HLN lezen. Daarin een reportage van onze dagtrip naar Parijs met in ons kielzog, of eerder andersom, heerschappen zoals Tom Boonen, Niels Albert en Marc Degryse. Het was de moeite en het is de moeite om te lezen!

Eén gelukje daarbij: na de match van Novak Djokovic gisteren werd hij op de baan geïnterviewd door Fabrice Santoro. En laat die nu net de enige van die troep Franse ex-spelers zijn die die materie een beetje onder de knie heeft. Marion Bartoli hoorden we een week geleden een vertaling van een antwoord van Elina Svitolina zo verbasteren dat zelfs het Franse publiek het hoongelach en boegeroep niet kon onderdrukken. De vragen van Cedric Pioline zijn dan weer zo voor de hand liggend dat onze tenen reeds in een krul slaan als onze ex-collega op de baan verschijnt. Naar verluidt krijgen zij desalniettemin gastronomische bedragen betaald om een paar keer per dag de microfoon in de hand te nemen. Zelfs ex-spelers halen zo hun voordelen uit het feit dat ze een grandslamtornooi hebben in eigen land.

Als we dan ook nog één raad aan Roland Garros mogen geven: zorg dat u volgend jaar specialisten – Jim Courier heeft toch ook twee keer in Parijs gewonnen? – onder dak heeft om die interviews af te nemen. Deze raad is gratis en vrijblijvend van iemand die  weet wat hij kan en niet kan (op een elektronische step staan is daar niet bij, maar dat leest u morgen wel in HLN).

IMG_1075

 

Roland Garros: voor verbetering vatbaar (II)

Roland Garros: voor verbetering vatbaar

Wij voelen nattigheid wat het dagprogramma van Roland Garros betreft vandaag en dus nemen we onze tijd om al een eerste evaluatie te maken van de French Open 2.0.

Wij van de pers zaten (tijdelijk) redelijk goed. Ondergebracht in het museum was heel de persmeute verzameld in een grote ruimte waar iedereen ongeveer per regio aan lange tafels verdeeld zat. Onze drie landstalen kennende waren de twee aanwezige Vlamingen ingedeeld bij de…Duitsers. Franse logica. Gein probleem! Er was zo’n fris, helder licht voorzien dat we ons op een late avond een bult schrokken toen bleek dat het 22h45 en buiten donker was. Door het witte licht wist je niet eens dat bovengronds de dag was overgegaan in de nacht. Volgend jaar verhuizen we terug naar de Court Philippe Chatrier.

Het quasi volledig nieuwe stadion is trouwens indrukwekkend immens. Het geheel ziet er een beetje ‘betonnig’ uit maar ruikt nog naar het verse hout van de veel aangenamere zitjes. Na deze editie gaat baan één, de memorabele stierenarena, definitief tegen de vlakte om plaats te maken voor eerst de vleugels van het uitschuifbare dak (100 meter lang naar het schijnt) en daarna voor een open ruimte. Wees immers zeker dat Roland Garros nog steeds een krappe bedoening is. En laat het aan de Fransen over om niet te leren uit hun fouten. Als een wedstrijd op het centercourt voorbij is en een groot deel van die 15.000 toeschouwers dan een buitensporig geprijsde en taaie sandwich willen eten dan staat er aan elke uitgang welgeteld één eetstandje. Daar vormt zich dan binnen de kortste keren een rij die op haar beurt heel die ‘allée’ blokkeert. Waarom niet één shop of één sponsorruimte minder en één eetstalletje meer? Het is maar een idee, hè.

De gravelbaan van de Court Philippe Chatrier is blijkbaar nog een beetje langer en breder geworden. Ideaal voor Rafael Nadal (en in mindere mate ook Dominic Thiem) die graag naast de lijnrechter acht meter achter de baseline postvat om te retourneren en er zo voor zorgt dat zelfs een opslag van 200km/h maar nipt tot bij hem geraakt. Ergens niet eerlijk dat de Spanjaard nooit meer op baan vier aantreedt, waar hij maar drie meter back-up heeft en dus zoals de ‘normale spelers’ een returnpositie zou moeten innemen.

De achterkant van de Court Suzanne Lenglen, met de nieuwe baan 14, is wel een succes. Alle toeschouwers wandelen boven de banen rond en kunnen van daaruit de wedstrijden volgen of afdalen naar de tribunes. Spelers moeten zich niet meer door de massa wurmen, eenmaal hun match of training erop zit. Goed gedaan! Zo ook de Court Simonne Mathieu. Simpelweg een lekker gezellig stadion in een magnifiek kader. Bovendien is er achter die baan nog een stukje natuur waar je even verpozing kan zoeken en vinden, in het anders steevast hectische gewriemel op de nog altijd kleine site.

Gravelwedstrijden in deze tijd van het jaar betekent evenwel ook dat geregeld het programma overhoop geraakt door een marathonvijfsetter of het weer. Op zo een dag wordt er dan met de wedstrijden geschoven, iets wat niet altijd overal direct gecommuniceerd wordt. Dus toen de match van Wawrinka en Dimitrov van de Lenglen naar baan één werd overgeheveld ontstond het nodige duw -en trekwerk van toeschouwers die absoluut binnen wilden in de veel kleinere arena (omdat ze betaald hadden voor die match op Lenglen terwijl er voor baan één geen tickets nodig zijn). Kan gebeuren, zegt u? Jawel, maar wij kijken niet uit naar volgend jaar als er ook tickets voor avondsessies gaan verkocht worden (er zal voor het eerst met licht gespeeld worden) en er dus mensen tegelijk uit en in het stadion zullen moeten.

En nu we het toch over wat heisa hebben, Serena Williams veroorzaakte wat heibel door niet te willen wachten tot Thiem zijn persconferentie voorbij was en dus zorgde ze ervoor (nadat ze eerst om zaal 2 had gevraagd maar dat geweigerd zag) dat de Oostenrijker mocht beschikken. Het fijne van de zaak kennen we niet – we waren er niet meer bij – maar als je Williams telkens een positief discours hoort afsteken na elke overwinning en dan na een nederlaag geen twee minuutjes kan wachten tot een collega gedaan heeft, zegt dat voldoende. Geen slecht woord trouwens over de ITF-mensen die dat elke dag in goede banen leiden want zij doen een titanenjob en in 99 procent van de gevallen loopt het goed af.

Ook de boete van Anna Tatishvili – zij zag al haar prijzengeld (46.000 euro) ingetrokken omdat ze in haar eerste ronde tegen Maria Sakkari volgens de scheidsrechter geen ‘best effort’ had gegeven – is voor interpretatie vatbaar. Streng oordeel over een match (6-0, 6-1) die 55 minuten duurde, als je ziet dat Iga Swiatek in de achtste finale met 6-1, 6-0 verloor van Simona Halep in 45 minuten. Oké, Tatishvili onderging vorig jaar drie operaties aan haar enkel en speelde geen match meer sinds 2017. Maar dat deed ook kwalificatiespeler Amir Weintraub niet en hij stond zelfs niet meer op een tennisbaan sinds januari 2017 en verloor zijn eerste ronde in 44 minuten en ging toch met 7000 euro naar huis. Als ze er volgens de regels recht op hebben kan je de spelers niet verwijten dat ze trachten toch nog even langs de kassa te passeren. Of wat vond u van de Britse Katie Boulter die twee weken geleden letterlijk zei dat ze door een rugblessure onmogelijk kon meedoen aan Roland Garros, plots toch opdook in Parijs en pas forfait gaf toen de loting reeds gedaan was en ze dus, haar plaats afstaand aan een lucky loser, toch nog de helft van het eerstrondeprijzengeld (23.000 euro) optrok. Correct? Die regel is, net zoals de site van Roland Garros én wijzelf, nog steeds voor verbetering vatbaar.

IMG_1063

 

 

 

Roland Garros: voor verbetering vatbaar

Franse colère

Het is weer die tijd van het jaar dat we nood hebben om onze Franse colère te kanaliseren. We hebben respect voor alle spelers en alle deelnemers aan Roland Garros maar voor sommigen toch iets meer dan voor anderen. Neem nu Nicolas Mahut. 37 jaar en mogelijk bezig aan zijn laatste French Open. Fijne man, geweldige carrière, verdient alle lof. Hier in Parijs staat hij verrassend genoeg in de derde ronde. Gesteund door een uitzinnig publiek speelt hij het tennis van zijn leven. Terwijl hij enkele dagen voor de start van het grandslamtornooi er nog aan dacht zijn wildcard terug te geven.

Daar hebben wij moeite mee. Mahut heeft dus de keuze om zomaar 46.000 euro te laten passeren omdat hij zich niet fit achtte. Maar goed, hij heeft dan ook al tien(!) keer een wildcard gekregen voor Roland Garros. Tien keer! Dat is een half miljoen euro, zomaar uitgedeeld. Legio opportuniteiten om zich in de kijker te spelen. Tel daar nog Davis Cup-bonussen bij en alles wat hij van de federatie heeft gekregen, dat zijn immense voordelen. Stel u even voor dat Steve Darcis die kansen had gehad in zijn carrière? Dat hij ondanks alle blessures wel elk jaar kon rekenen op een uitnodiging voor de Belgian Open, met alle bijhorende voordelen?

In de tweede ronde van Roland Garros stonden dertien Fransmannen, van de achttien die initieel aan het tornooi begonnen. Allemaal vollen bak gesteund door het thuispubliek, die hen vaak hielp hun grenzen te verleggen. Oké, er komt ook druk bij kijken als je voor eigen volk moet presteren maar eigenlijk is het ronduit belachelijk hoeveel voordeel de Franse spelers – en bij uitbreiding alle spelers van grandslamlanden – hebben met zo’n tornooi in wat bovendien het nationale trainingscentrum is. In de eerste ronde speelde hier de zestienjarige Selena Janicijevic die vorig jaar nog (B-4/6, Frans klassement ongeveer vergelijkbaar met de vroegere Belgische) was. Hier kreeg ze meer dan 40.000 euro om drie games te winnen en een ervaring van onschatbare waarde op te doen.

Diane Parry is ook zestien jaar maar van haar gaan we quasi zeker nog wel horen. Mooie eenhandige backhand, goede wedstrijdmentaliteit, veel mogelijkheden. Ze werd routineus door Elise Mertens weggezet op de leuke baan veertien maar Parry verdiende, ze had ook een ronde gewonnen, haar plaats wel. Mertens speelt nu tegen Anastasija Sevastova in een vrouwentableau waarin veel mogelijk is. Dat mogen wij niet tegen Elise zeggen omdat ze niet wil vooruitlopen op de zaken. We mogen dus geen vragen stellen over wie ze verderop in het tornooi kan tegenkomen.

Het kan nog (veel) erger. De Fransman Andrian Mannarino kwam twee dagen terug de perszaal binnen met de boodschap “geen woord over mijn volgende tegenstander of ik bol het terug af!“.  Mannarino wil dus tot het laatste moment niet weten tegen wie hij speelt en sluit zich daarom gedurende twee dagen helemaal af van de (sociale) media. Ons lijkt het dat zoiets meer energie kost dan dat je een beetje normaal doet maar bon, ieder zijn ding. Mannarino speelt trouwens vandaag tegen Gaël Monfils. Waardoor er dus zeker een Franse speler in de derde ronde zit. Incroyable mais vrai!

IMG_1054 (Edited)
Sven Kums kwam gisteren Elise Mertens en David Goffin aanmoedigen.
Franse colère

Die dag dat we Rafael Nadal vollen bak negeerden…

Wij gaan u vooreerst geruststellen: wij zijn goed aangekomen in Parijs voor onze 25ste(?) Roland Garros. Het is te zeggen: we hebben een kwartier op onze badge moeten wachten omdat iemand van de organisatie eroverheen gekeken had en ze dachten dat ze ons – ONS! – vergeten waren. Niet dus. Het hoort waarschijnlijk bij de kinderziektes die inherent zijn bij de transitie naar Roland Garros 2.0. De court Philippe Chatrier ziet er alvast een pak imposanter uit terwijl de nieuwe Court SimonneMathieu een beauty is waar je, mocht de match een beetje saai zijn, ook nog rustig naar het groeien van de exotische planten rond het stadion kan kijken.

Wij van de pers kregen een tijdelijk onderkomen in het museum van Roland Garros – we worden letterlijk onder de grond gestopt – alvorens we volgend jaar verhuizen we naar onze nieuwe bureaus in de Chatrier. Dat zorgt er wel voor dat de spelers een stapje extra moeten zetten om hun woordje te doen. Zo ook gisteren toen alle toppers één voor één kwamen vertellen dat ze goed in hun vel zaten en klaar waren om hun beste beentje voor te zetten. Wij hadden samen met wat collega’s een afspraak ergens anders en terwijl we door de gang stapten zagen we een oude bekende, Benito Barbadillo. De Spanjaard begon zijn carrière als ATP manager toen wij nog meededen voor de knikkers en evolueerden dan tot voltijdse communicatiebegeleider van Rafael Nadal. Het was die Nadal die naast Barbadillo stond posters te signeren en ons blijkbaar vragend aankeek om ook goedendag te zeggen. Dat hadden wij met onze legendarische alertheid evenwel niet gezien en dus negeerden we hem dan ook vlotjes. Toen we op onze stappen terugkeerden en de vreemde blikken in de ogen van onze collega’s zagen wisten we dat er iets bijzonders gebeurd was. Tja, het werd tijd dat die Nadal eens op zijn plaats werd gezet. Wat heeft die hier uiteindelijk al bewezen?

Bovendien kan het geen kwaad om de Mallorcaan al een beetje op stang te jagen daar hij met Kimmer Coppejans in de tweede ronde en David Goffin in de derde ronde mogelijk wat Belgische tegenstand gaat tegenkomen op weg naar zijn twaalfde Coupe des Mousquetaires. Wij vroegen alvast aan Goffin of hij wist dat hij in de derde ronde…Coppejans kon ontmoeten. Een grapje natuurlijk maar toen een collega daarop volgde met een ‘laat ons even serieus zijn’, antwoordde Goffin gevat: “Was Filip dan niet serieus?

De coach van Goffin, Thomas Johansson, was ook van de partij. Vanzelfsprekend zal u zeggen maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Tijdens het tornooi van Madrid moest de sympathieke Zweed in allerijl naar het ziekenhuis omdat hij een gevaarlijke infectie/aandoening had opgelopen. Cellulitis (niet degene die wij hebben) heet het waarbij de ontsteking een ader volgt en voor een rode streep zorgt op de huid. Johansson had hetzelfde zestien jaar geleden al eens in Perth meegemaakt en toen dacht men aan een spinnenbeet. In Madrid kwamen ze er gelukkig snel achter, want als de infectie de bloedbaan blijft volgen en het hart bereikt…Johansson reist vanaf nu altijd met een dosis antibiotica.

Hij reisde ook naar Parijs met een redelijk goed gevoel over het tennis van zijn pupil. Gezien de loting van Goffin delen wij dat gevoel en hopen we op een derde ronde tegen Nadal. En  voor die match hebben wij dan al de helft van het (mentale) werk gedaan….

IMG_1034

 

Die dag dat we Rafael Nadal vollen bak negeerden…

De juiste snaar

Deze week twee keer getuige geweest van ‘Antwerps finest’ en twee keer had het met snaren te maken. Op dinsdag de viering van het 20-jarig bestaan van de CD ‘The Ideal Crash’ van dEUS in de AB en woensdag de viering van 60 jaar ‘Luxilon’ in Wijnegem. In die 60 jaar hebben wij toch een vijftiental jaren mooi mee geprofiteerd van deze revolutionaire snaar. Meer nog: in de trofeeën/relikwieënkast van het bedrijf ligt er ook nog een pakje snaren ‘Big Banger’ met onze getormenteerde tronie op. Hoezeer hebben wij niet bijgedragen tot de groei van deze mooie Belgisch onderneming!

Grapje natuurlijk, het was vooral Gustavo Kuerten die Luxilon op de wereldkaart gezet heeft (en wij hebben hem daarbij in de halve finale van Roland Garros ’97 vriendelijk een handje geholpen). Vandaag speelt 70 procent van de ATP-spelers en 55 procent van de WTA-speelsters in de top 100 met het Belgische product. En dat veelal zonder grote contracten aan te bieden, de kwaliteit van de snaar doet al het werk. Als u weet dat het om contractuele redenen niet geweten mag worden dat Novak Djokovic en Jo-Wilfried Tsonga ook met Luxilon-snaren spelen maar dat zij desalniettemin zweren bij deze superieure besnaring dan beseft u de impact van Luxilon. Vanzelfsprekend ook op de Belgische markt waar David Goffin al eeuwen voor ‘Alu Power’ kiest en Elise Mertens sinds begin dit jaar is overgeschakeld op een mix van  ‘Alu Power’ en ‘Gut’. Vreemd dat de Limburgse dierenliefhebster daar voor kiest daar ze voor zo één besnaring van natuurdarm toch wel, ocharme, drie koeien nodig hebben.

Het was alleszins zeer interessant om eens van dichtbij te zien hoe zo’n snaar gemaakt wordt. Fascinerend ook hoeveel testwerk eraan voorafgaat vooraleer een nieuw product op de markt wordt gezet. Vroeger werd een nieuwe snaar uitbesteed aan een team van tien testspelers maar de resultaten bleken zo uiteenlopend – Had de testspeler de avond ervoor gedronken? Was het slecht weer? Had hij een mindere dag of een moeilijke tegenstander? – dat er uiteindelijk toch een robot werd ineengeknutseld die maar liefst 10.000 virtuele ballen slaat met de nieuwe snaar waarbij bij elke hit maar liefst 6000 testresultaten verzameld worden. Alstublieft!

Gisteren werden alvast twee nieuwe snaren voorgesteld. De ‘LXN Smart’, een slimme besnaring die power geeft als men hard tegen een bal slaat en voor veel gevoel zorgt als men voor het subtiele dropshot gaat. Onze vraag: waarom bestond er in onze tijd nog geen slimme snaar toen we onze zoveelste domme beslissing namen op een tennisveld? Daarnaast werd er in Wijnegem ook nog een snaar onthuld die speciaal gefabriceerd is voor het 60-jarig jubileum maar daar mochten we nog niets over zeggen. Wel de moeite waard ons inziens om de communicatie daaromtrent in het oog te houden!

Mogelijk dat we ietwat beïnvloed zijn – ook de wijn was uitstekend tijdens de lekkere lunch gisteren! – maar wij nemen onze hoed af voor een klein groepje Belgische mensen dat door innovatief en creatief te zijn nu al meer dan 20 jaar de juiste snaar weet te raken om uit te groeien tot een wereldspeler. Zou ook zomaar over dEUS kunnen gaan trouwens…

IMG_1027
De ‘slimme’ snaar en de ‘geheime’ snaar

 

 

 

 

 

De juiste snaar